Emir ve Hasan..
İtiraf etmeliyim ki bu zamana kadar aşk romanlarında boşuna göz yaşı dökmüşüm...Oysa ağlamak için ne kadar başka insani, vicdani nedenler varmış..Hoş buna rağmen, tüm çektikleri acılara rağmen ağlamak üzerine o kadar naif değinmiş ki... ''Gözyaşı dökmek için illa üzülmesi mi gerekiyordu? Soğan koklasa olmaz mıydı?''
Hasan iyi yüreklim benim...''Senin için bin tane olsa yakalarım!''
Emir ah çocuk!... Senin için onurunu veren dostuna sırtını mı dönecektin?
Dostluk ne kadar ince bir çizgi..
Hasan'dan çok şey öğrendim. Dostluk adına...
Emir'in korkaklığına, bencilliğine, kıskançlığına o kadar çok kızdım ki. Halbuki sonuçta O da babası tarafından kabul görmek, sevilmek isteyen küçük bir çocuktu. Oldukça sarsıcı bir kitap. Savaşın mahvettiği hayatlar ve dışlanan bir etnik kökene sahip olma sonucunda açılan derin yaralar... Mutlaka okunması gerek.
Ve Afganistan...Çok üzgünüm...Orada çocukluğunu yaşayamayan tüm çocuklar için çok üzgünüm...
O zaman ben bu kitabı bin kere olsa okurum.
Çok beğendiğim kısımlar vardı tabii ki notladım :))
...Yalnızca bir günah vardır, tek bir günah. O da hırsızlıktır. Onun dışındaki bütün günahlar, hırsızlığın bir çeşitlemesidir. Bir insanı öldürdüğün zaman, bir yaşamı çalmış olursun. Karısının elinden bir kocayı, çocuklarından bir babayı almış olursun. Yalan söylediğinde, birinin gerçeğe ulaşma hakkını çalarsın. Hile yaptığın, birini aldattığın zaman doğruluğu, haklılığı çalmış olursun.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder